ForumPS

Sevgili Latife Tekin.

Ne zamandýr unutmaya çalýþtýðým 'unutma mecburiyeti'ni romanýnla yeniden hatýrladým. 'Unutma Bahçesi'nde, meselesi unutmak ve unutmamak olan iki mektuba rastladým, biri Pelin Özer'in, diðeri Iþýk Ergüden'in; biri dediðim gibi unutma mecburiyetiyle, diðeri unutmama mecburiyetiyle ilgiliydi. Elbette ikisinin arasýnda gidip gelmek de var, týpký hayatýmýz gibi: 'Unutmak alçaklýktýr'dan tut, benim de yazdýðým 'vefa bazen unutmaktýr'a kadar, birbirini reddeden ne varsa unutmaya dahil, onun da hayatýmýza dahil olduðunu ise bazen unutmayarak, bazen de unutarak anlýyoruz.

Sen unutma adlý bir bahçeye gelmiþsin, unutmayla anýmsamanýn buluþtuðu yerdesin. Belki de insan ancak yeni bahçeler kurabilirse unutur, bizden yeni anýlar bekleyen yeni bahçeler. Belki de yeni bir bahçe yerine yeni bir dünyadýr kurulan, insanlarýn doluluðuna karþý doðanýn boþluðuyla çevrili. Anýlarý insanlardan kurtarýp unutma adlý bir bahçeye saklama inceliði. Beni heyecanlandýran þeyler, bugüne kadar çoðunlukla yanlýþ anladýðým þeylerdir, yanlýþ anlama hususunda üstüme yoktur, yine yanlýþ anladýðýmý sanýyorum: Galiba insanlarýn anýlarýna, yaþadýklarýna yaptýklarý fenalýklar, kötülükler karþýsýnda, bir 'annelik' ya da 'kardeþlik', 'ablalýk' daha yapýyorsun ve onlarýn yerine, onlar yeniden iyileþinceye kadar anýlarýný bahçende saklýyorsun. Ýyi ki bir bahçen var, düþünsene 'Anýmsama ya da Hatýrlama Müzesi' kurmaya da kalkýþabilirdi birileri.

Unutmak gereken bunca çok þey varken.

Unutmamak yaralar bazen insaný, týpký unutmanýn iyileþtirdiði gibi. Unutmanýn alçaklýðý bilinir, unutmamanýn zalimliði ise görmezden gelinir. Unutmamak kolaydýr oysa. Zor olan unutmaktýr, bir anýyý, bir bahçeyi iyileþmeye býrakmak zordur. Kendimizi unutmaya katlanamadýðýmýzdandýr.

Kendisini unutmayý göze alabilenler için, baþkalarýný unutmak da bir ahbaplýk sayýlýr. Hem unutmayýnca ne eski yakýnlýk kalýr ne de yeni sessiz ahbaplýk. Öyleyse týpký senin tersinden söylediðin, benim de muhtemelen yanlýþ anladýðým üzere, unutmak iyi olmasa da, zorunluluktur. Sen þimdi 'Unutma Bahçesi'yle bu zorunluluktan iyiliðin þiiriyle çýkýyorsun yine, týpký 'Ormanda Ölüm Yokmuþ' adlý toplu iyilik þiirleriyle yaptýðýn gibi. Unutma mecburiyeti düzyazýdýr, hepimizden iyi biliyorsun ve unutmanýn þiirli iyiliðini yazýyorsun.

Bazýlarý bunu uzaklýk sanabilir, bir bahçeye kaçýþ sanabilir, anýlara vefasýzlýk diye tercüme de edebilir, oysa bu biraz da 'bizi karþýya geçir' isteði deðil midir? 'Bizi kayýðýna alma/senden karþýya geçir' dizeleriyle biten bir þiir yazmýþtým eskiden, 'Ne kadar çok açýlsak birbirimizden/ o kadar baðlanýrýz, iplerimi çöz! ' dizeleri de vardý þiirin bir yerinde, galiba 'karþý'yý buldum þimdi, o senin kurduðun 'unutma bahçesi'dir. Anýlarýmýzdan doðru deðil, o anýlara bir övgü olarak kendimizden doðru açýlma isteði ve gerekliliðiyle çýkacaðýmýz sahil, geçeceðimiz bahçedir. Bu sahile çýkan, bu bahçeye düþen, anýlarý deðil, kendini unutur ki, galiba unutmayla anýmsamanýn buluþmasý için de böyle bir yolculuk mecburidir: Ýyilik mecburiyeti.

Unutmanýn yalnýzca þiire yakýþtýðýný düþünürdüm eskiden ve þiirin unutmamak için yazýldýðýný. Þimdi bu dünyanýn bir yerinde, bir yazý bahçesinde bile olsa, 'ben' olmaktan çýkmaya doðru bir imkân sunuyor unutmak. Senin 'unutulmaz' demeyeceðim elbette, tam da o bahçeye yakýþtýðý gibi, girelim, okuyalým ve hemen unutalým diyeceðim. 'Unutma Bahçesi'ne yazdýðým bu mektup da hemen unutulsun isterim. Unutmanýn iyiliðini taþýyan küçücük bir pulunuz olsun isterim.



Haydar Ergülen