ForumPS

Gözler Konuþunca...









Yýllardan Ýsa Mesih’in doðumundan 1348 sene sonra gelen yýl, beraberinde öyle bir dehþet getirmiþti ki, insanlar peygamberden dahi umutlarýný kesmiþti. O senenin en güzel gününde bile ufukta gözüken kahverengi bir pus ile savaþ veya hastalýk yüzünden ölenlerin yakýlmasýndan oluþan kirli dumanlar, güneþin bu soðuk parlamasýnýn sadece acýmasýz iþkenceye bir ara, ölüm kampýnda bir mola olduðunu pis pis sýrýtarak anýmsatýyorlardý.



Veba, veya bazýlarýnýn deyiþiyle ‘kara veba’ salgýný baþlayalý birkaç ay olmuþtu, fakat zaten yýllardýr iyi ürün alamadýðý için bitkin düþmüþ halk, bu nereden geldiði belirsiz olan hastalýk karþýsýnda kürdan gibi kýrýlýyordu; bazý þehirlerde ölenlerin sayýsý o kadar yüksekti ki, üst üste yýðýlan tabutlar, çabucak cesetlerle dolan toplu mezarlar gibi sahnelere rastlamak olaðan olmuþtu.



Nereden ve neden geldiði bilinmeyen bu hýzlý ve acý dolu ölümün sýrtýndaki Azrail, zengin veya fakir ayýrt etmeksizin her üç kiþiden birinin canýný alýrken onun gibi adamlar sokaklarda kalan son can yaþam belirtilerini arýyorlardý. O, sokaklarý dolduran ceset nehrinde belki hala canlý kalmýþ zavallý insanlarý arýyordu, kiliseye götürüp iyileþtirmek için. Gerçi kilise onlarý bu hastalýktan kurtaramýyordu ama yine de onlarýn ölürken daha az acý çekmelerini ve tanrýnýn yanýna iyi birer Hýristiyan olarak gittiklerini düþünmelerini saðlýyordu.



O gün tanrýnýn bir memuru olarak yine Prag þehrinin sokaklarýnda kuþ gagasýný andýran maskesini -maskenin insaný hava yoluyla bulaþtýðý sanýlan bu hastalýktan koruduðuna inanýlýyordu- takmýþ, elinde ucu çatalý andýran uzun bir çubuk ile ölülerin arasýndan çýkarabileceði can çekiþen insanlarý arýyordu. Nedense o gün gökyüzü grinin yeryüzünde görülebilecek en koyu tonundaymýþ gibi gözüküyordu ve nedense bunu sadece o fark etmiþti. Fakir insanlarýn oturduðu bir mahalledeki daracýk bir arka sokaða girdi, sokaktaki büzüþmüþ ve boyalarý dökülmüþ binalarýn cepheleri ona çile çeken insanlarýn yüzlerini anýmsatýyordu. Ýnsan hayatýnýn deðerinin bir ekmekten fazla olmadýðý bu mahallede insanlara yardým etmek ancak onlarý gömmekle olabilirdi, çünkü hayatýn son izlerinin de buradan hunharca çalýnmasýnýn üzerinden çok zaman geçmiþti.



Ýþinden nefret ediyordu, ona göre zaten bir cesetten farký kalmayan-daha kötüsü canlý olan- zavallý insanlarýn toplanýp ölüme uðurlanmalarý yerine öldürülmeleri daha uygun olurdu, çünkü o, hastalýklý insanlara en yakýn olan kiþiydi ve onlarýn ne korkunç acýlar çektiðini en iyi o görüyordu. Hastalýðýn belirtileri kasýktaki veya koltuk altýndaki kara þiþlikler olarak ortaya çýkýyordu ve iki gün içinde bulantý, ateþ ve kusmalar görülüyor ve sonra da hasta ölüyordu. Ýki gün, Kendine pek dikkat etmeyen ve kir içinde yaþayan yoksul halk için çok kýsa bir süre olsa da bazen varlýklý insanlar bile kara ölümün pençesinde kývranmaktan kurtulamýyorlardý. Daha kötüsü bazen veba hiçbir belirti göstermiyordu ve ani ölümler oluyordu. Bir hekimin deyiþi ile ‘Deðerli soylular, beyefendiler, güzel hanýmlar sabah aileleriyle birlikte yemeklerini yiyorlar ve akþam öbür dünyada oluyorlardý’.



Yassý ve aþýnmýþ taþlardan oluþan sokakta yürürken hiçbir yerde yaþam belirtisinin olmamasý dikkatini çekti, sokak gittikçe sessizleþip hareketsizleþiyordu ve bu boþluk duygusu onda pek hoþ olmayan bir ruh haline sebep oluyordu. Bir þeyler olmasý gerektiði gibi deðildi sanki; bu sokaklarý yaklaþýk bir yýldýr neredeyse her gün turluyordu fakat onlarý ilk kez bu kadar sessiz ve terk edilmiþ görüyordu, acaba hastalýk þehirde yaþayan herkesi öldürmüþ ve son sýraya kendisini mi koymuþtu diye düþündü, fakat bu rahatsýz edici hayali çabucak kafasýndan uzaklaþtýrdý, çünkü birkaç adým ilerden bir ses duymuþtu: bir gýcýrtý ve ardýndan gelen çýtýrtýlar. Sesin sol taraftaki hafifçe kýpýrdayan bir pencereden geldiðini fark ettiðinde içi ürperdi, kapý ve pencerelerin hepsinin kapalý ve kilitli olmasýna karþýlýk karþýsýnda hafifçe açýk duran pencereler aklýna karanlýkta kendisini sinsice izleyen çirkin ucubeleri ve þekilsiz garip yaratýklarý getirdi, onun her hareketini izleyip zayýf bir anýnda harekete geçerek onu þeytansý bir tuzaða düþürecek olan hilkat garibelerini...



Bu çirkin düþünceleri aklýndan çýkartýp cesaretini topladý, titrek ve korkmuþ bir sesle ‘’Kim var orada?" diye seslendi. Cevap gelmedi. Sorusunu tekrarlayacak cesareti kendinde bulamýyordu, sokaktaki kötülüklerin dikkatini çekmek istemiyordu çünkü. Biraz bekledikten sonra sopasýný yavaþça kaldýrarak metal ucuyla pencereyi geri itti ve o anda pencereden fareler boþaldý, mutlak sessizliði bozan bir çýðlýk attý ve geriye doðru sýçradý. Üç tane sýçan pencereden atlayýp viyaklayarak hýzla etrafa kaçýþtý. Garibelerden veya iblislerden bir eser olmadýðýný görünce nispeten rahatladý, onu boðarmýþ gibi bunaltan ve görüþ açýsýný daraltan ‘korunma’ maskesini çýkardý, hekimlerin caný cehenneme, yoluna devam etti.



Ýþinden ayrýlmak ve uzak diyarlara gitmek istiyordu, ölüm kokan sokaklar yerine serin ve huzurlu ormanlarda dolaþýp tepesinde kilise çatýsý yerine yýldýzlý gökyüzü varken uyumak istiyordu, üþütmek ve –veba hariç herhangi bir sebepten dolayý- ölmek istiyordu. Ölüm onun için kötü bir son deðil, gitgide anlamsýzlaþýp kötüleþen hayatýna karþý sunulmuþ en iyi alternatifti.



Huzur dolu düþlerinden sýyrýldýðýnda damlarý dökülmüþ ve pencereleri tahtalarla çivilenerek kapatýlmýþ evlerden oluþan bir sokakta buldu kendisini, her yere eskimiþ, çoðunlukla tanýnmaz hale gelmiþ cesetler serpilmiþti; iþin ilginci bu sokaða daha önce hiç girmemiþti. Yýlardýr bu þehirde yaþýyor ve bir yýla yakýn zamandýr þehrin bütün sokaklarýnda devriye gezileri yapýyor olmasýna raðmen hafýzasýnda bu sokak ile ilgili bir þey bulamýyordu. Lanetli iþine devam etmeye karar verip artýk ölümcül derecede sessizleþmiþ olan sokakta kalp atýþlarýný iþiterek yürümeye baþladý. Öðle saati olmasýna raðmen zaten karanlýk olan gökyüzünün iyice kirlenmiþ olduðunu fark etti.



Koku... Cesetlerden çýktýðýna inanmanýn güç olduðu, adeta sokaðýn her köþesine sinmiþ olan o pis çürüme kokusu, insaný koklama duyusunun çalýþmamasýna dua ettirecek kadar keskindi. Burnundan nefes almamaya çalýþtý, fakat o iðrenç kokunun ciðerlerine dolduðunu düþündükçe içi kalkýyordu, sonunda dayanamadý; kustu. Berbat hissediyordu, koþmaya baþladý. Geldiði yöne doðru koþmaya baþladý, geri dönmek için tüm gücünü harcýyor ve deliler gibi baðýrýyordu...



...Ta ki yolunun bir çýkmaz sokakta son bulduðunu fark edene dek. Boyasý dökülmüþ, dibinde cesetlerin yattýðý duvarý yumrukladý, tekmeledi, fakat beklenilmedik derecede saðlam olan duvarda hiçbir deðiþiklik olmadý. Tepinmekten yorulup terler içinde yere çökene kadar o duvara çalýþtý, soluklandý ve önünde yatan cesetleri inceledi; diðerlerinden pek farklý deðildi onlarda, bir istisna dýþýnda: Cesetlerin arasýnda soluk tenli, siyah saçlý ve çevresindekilere nispeten daha az zayýf bir kadýn vardý. Sokaktaki ve þehirdeki diðer cesetlerin aksine onda çürüme, kokuþma ve kirlenmeden eser yoktu, sanki ölmemiþ, bir uykuya yatmýþtý. Üstündeki kýyafetler sanki daha dün dikilmiþti, fakat her þeye raðmen teni kar beyazýydý ve bu onun ölü olmasýný gerektirirdi. Bir an içinde bir acýma duygusu yükseldi. Tekrar burnundan nefes almaya baþladýðýnda bütün sokaðý saran kokunun buradan geldiðini fark etti ve bir daha midesi bulandý, midesinde kalan son parçalarý da boþalttý.



Artýk canýna tak etmiþti, kendini toplayýnca:"Bana yapmak istediðin bu mu alçak þeytan?" diye baðýrdý, delirmiþti, bu iþkenceye daha fazla tahammülü yoktu ‘’Lanet olasý canýmý al da kurtulayým!" dedi. Ve ölü kadýn aniden yattýðý yerden dikildi, doðal olmayan, lanetli bir güç tarafýndan yapýlýyor gibi görünen bir hareketti bu, kadýnýn göz kapaklarý açýldý ve simsiyah gözleri ortaya çýktý, ellerini bileklerinden kavradý ve aðzýndan bir kadýndan beklenmeyecek kalýn bir tonda þu sözler döküldü: "O zaman bize katýl ve acýlý kurtuluþun krallýðýna gel..."



Bunlarý söylerken kadýnýn gözleri sabitti ve en ufak bir kýpýrtý göstermiyorlardý. Olanlarýn karþýsýnda kalbi korku ve dehþetten deli gibi atýyor, dili tutulduðundan söyleyecek söz bulamýyordu. Felç geçiriyordu adeta ve ne olursa olsun kabullenmek düþüyordu ona.



Gözlerini kadýnýnkileri ile birleþtirdi ve o gözlerin yavaþça karanlýk bir havuza dönmesini izledi, koyu renkli, içinde hastalýklý ruhlarýn yüzdüðü zehir dolu bir havuza. Kendini bir anda o havuzun kenarýnda buldu, gördüðünde insanýn içini daraltan, þeytansý kötülüðün ve sonsuz ölümün içinde yüzen o ruhlar, yeryüzünde tanýmlamasý en zor olan þeylerdi, çünkü onlar bu dünyaya ait deðillerdi. O da artýk bu dünyada deðildi. Bir anda ayaklarý yerden kesildi, tanrýsal bir güç adeta onu yakasýndan tutup yukarý çekiyordu, yükseldi ve havuzun ortasýnda durdu. Kalýn ve sinsi bir kahkaha duydu ve ondan sonra düþüþü hissetti, çýðlýk atarak...



Meslektaþlarý onu cesetler arasýnda bulduklarýnda ölü bir kadýna sýkýca sarýlmýþ, anlamsýz kelimeler sayýklýyordu, hiç kimse ne dediðini bilmiyordu. Ýnsanlar onu ayýrmak için yanýna yaklaþmadý çünkü korkuyorlardý ve biliyorlardý ki o artýk uzun zamandýr hayalini kurduðu ölümün kollarýndaydý.